Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik begon aan een blog en 'm vervolgens niet afmaakte, dan had ik toch zeker al een euro of 10 gehad. Er leek verandering in te komen. Ik heb zowaar een bericht gepubliceerd. Alleen toen bleek de lay-out nogal fucked up en toen heb ik hem weer verwijderd. Verwijderen is minder moeite dan aanpassen, en ik ben nu eenmaal lui. Dus ja. There you have it. Ik ben benieuwd hoe vaak ik hier nog iets ga plaatsen. Ik zou er niet te veel van verwachten. De 30-dagen-uitdaging wil niet echt lukken door gebrek aan motivatie, en echt veel spannends gebeurt er niet in mijn leven. Mocht er iets noemenswaardig zijn: you'll read it here first.
Wat ik natuurlijk ook kan doen, is gewoon allemaal toffe muziek spammen. Voor bezoekers van mijn account op Last.FM zal er weinig nieuws bij zitten, maar goed. Dat kan wel eens een idee zijn. Dan begin ik nu met Frank Turner. Ik zou graag 'English Curse' willen plaatsen dan, maar die heeft geen clip. Wel op YouTube te vinden hoor. Erg mooi nummer, a capella gezongen. Het heeft iets.. Wat is het woord? 'Haunting', zouden de Engelsen zeggen. Mijn tweede keus is zijn nieuwste single, 'Peggy Sang The Blues'. Aanschouw, luistert en let ook even op de baslijn:
Frank, als je dit leest: kom a.u.b. even langs voor een show in de regio Nijmegen. KTHXBAI.
zondag 26 juni 2011
vrijdag 6 mei 2011
Appreciatie
Dat woord wordt, net als woorden met eenzelfde betekenis, volgens mij tegenwoordig niet vaak meer gebruikt. Mensen laten het in ieder geval naar mijn gevoel niet vaak blijken. Met die gedachte ben ik aan dit stuk begonnen. Ik had een gevoel dat ik even wat waardering moest uiten. En ik zou mezelf niet zijn als er geen link met iets muziek-gerelateerds zou zijn. Vroeger keek ik op naar artiesten. Dat waren grootse sterren, en om daarmee in contact te komen was zo goed als onmogelijk. Niet dus. Begrijp me niet verkeerd, er lopen nog steeds genoeg mensen rond naar wie ik opkijk, maar met de jaren is steeds meer het besef gekomen dat het ook gewoon mensen zijn. Natuurlijk zijn er de uitzonderingen die de regel bevestigen, maar die laat ik hier buiten beschouwing.
Hoe is dat besef gekomen? Door simpelweg daadwerkelijk in contact te komen met artiesten. Sinds een jaar of twee ben ik een fanatiek concertbezoeker, en heb al aardig wat bands op het podium zien staan. Ik weet nog wel dat ik bij mijn eerste echte concert, ergens in september 2007, ten eerste niet eens een toegift verwachtte. Ik stond al bijna buiten, en na die toegift was het eigenlijk ook één rechte lijn naar buiten. Nu weet ik wel beter. Na een optreden blijf ik als meneer de klok het toelaat nog even hangen, omdat vele muzikanten dus de tijd blijken te nemen voor hun fans. Soms staan ze er bijna onmiddellijk, soms komen ze er pas als de fans naar ze vragen: bij de merchandise stand, om handtekeningen uit te delen en een babbeltje te maken. Er komen tijdens het typen alweer genoeg leuke herinneringen naar boven.
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met al die herinneringen. Laat ik er willekeurig één kiezen. Dan schiet me het optreden van The Morning Benders als eerste te binnen. Ik had de cd al wel een paar keer opgezet, maar nog niet echt aan een grondige luisterbeurt onderworpen. Het concert en zeker ook de ontmoeting erna hebben mij echter een grote fan gemaakt. Ze stonden al vrij snel in de foyer, en met een vers gekochte cd op zak (met de bassist achter de toonbank, geen fancy merchandise-personeel) begon de 'jacht' op handtekeningen. De eerste, van de verkoper, was dus zo binnen. Op naar de drummer. Nog voordat ik iets kan zeggen vraagt hij al meteen hoe het gaat en hoe ik het vond. Interesse in je fans: +1. Na een kort gesprek over het optreden en de cd wijst hij me waar ik de gitarist kan vinden. Deze is iets minder lang van stof, maar handtekening drie is binnen. Nog eentje. De zanger blijkt nog in de kleedkamer te zitten en de andere drie bandleden, die zich inmiddels hebben verzameld bij de verkoopstand,vertellen me dat hij 'waarschijnlijk nog wel komt.' De laatste trein richting huis zou pas over een kleine drie kwartier vertrekken, dus ik kon nog wel even wachten. Terwijl ik wacht, krijg ik te horen dat de zanger zo lang in de kleedkamer blijft omdat hij aan het chatten (of bellen, dat weet ik zo niet meer) was met zijn vriendin, en het liep even niet zo goed tussen die twee. Begrijpelijk dat je dan niet zomaar het contact afbreekt. Toen de tijd enigszins begon te dringen en de rest van de band ook het vermoeden kreeg dat hij niet meer zou komen, kwam de gitarist naar me toe. 'Geef me je cd maar even, ik loop wel even naar boven.' Moeite doen voor je fans: +1. Hij komt terug, ik bedank de drie heren hartelijk en we nemen afscheid. Richting het station liep ik achter het voorprogramma van die avond (het Nederlandse I Am Oak), en zij blijken dezelfde trein te moeten hebben. Ook erg toffe gasten. Het concert an sich was niet heel bijzonder, hoewel toch steengoed, de avond als geheel was dat toch wel.
Het zijn maar hele kleine, simpele dingen, maar dat maakt ze voor mij niet minder leuk. Ik kan er wel van genieten. Het is niet alleen het oog in oog staan met die mensen. In tijden van alle sociale media moet je je daar als artiest haast wel in mengen om mee te doen. Vaak wordt een 'officiële' account dan gebruikt om alleen maar tourdata en nieuwsberichten door te geven, maar er zijn ook genoeg voorbeelden te vinden waar echt contact wordt gemaakt met online bewonderaars. Dat kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Meerdere malen heb ik via Twitter antwoord gekregen op een vraag, of is een reactie van mij op een optreden 'geretweet'. Het zijn maar berichtjes van maximaal 140 tekens, of zelfs maar een enkele druk op een knop, maar toch, het feit dat zij de berichtjes lezen, doet me toch wel iets. Een combinatie van de twee manieren van contact is natuurlijk ook goed mogelijk. Als Voicst-fan keek ik al tijden uit naar het soloproject van zanger Tjeerd Bomhof, alias Dazzled Kid. Zowel voor en na het uitkomen van zijn album was er heel af en toe kort contact. Een simpele 'Tot dan!' als reactie op mijn aankondiging dat ik bij een show aanwezig zou zijn, was al een bewijs dat het niet langs hem heen ging. Terugkijkend heb ik hem volgens mij ook wel aardig volgespamd (sorry, Tjeerd), maar dat heeft hij me wel vergeven denk ik. Welnu, de dag van het optreden. Toffe show, en de dame bij de merch vertelt me dat Tjeerd nog wel zal komen. En zo geschiedde. Hij herkent me niet, dat is ook onmogelijk want hij heeft me nog nooit gezien, maar als ik antwoord op de vraag voor wie hij het album mag signeren, weet hij wie ik ben. Hij stelt zich nog even formeel voor, en naast de setlist die ik van het podium heb, kom ik ook nog in het bezit van zijn plectrum van die avond, voorzien van een klein krabbeltje. Als ik hem vertel dat ik het jammer vind dat de drummer (Bram Hakkens) er niet is, worden er wat telefoontjes gepleegd en niet veel later staat Bram voor me met een drumstokje als cadeau. Terwijl iedereen langzaam naar huis gaat, blijf ik nog lekker even hangen met twee van mijn favoriete muzikanten uit het Nederlandse wereldje. Ik heb een topavond.
Nogmaals, het zijn zulke kleine dingen in een mensenleven. Misschien komt het ook wel door de tijd waarin we leven, waar niemand tijd heeft en angst diepgeworteld in de maatschappij zit, dat ik opkijk van zoiets simpels als eenvoudig contact met een medemens. Misschien ben ik wel de enige die er zo over denkt. Maakt me helemaal niks uit. Ik vind het leuk, ik geniet ervan en het kan voor mij van een rotdag een topdag maken. Het is ergens ook wel raar hoor. Dat weet ik. Het zijn gewoon mensen. Misschien ligt het ook aan mijn ietwat pessimistische inslag. Kleine dingen als deze geven mij weer een beetje hoop in de mensheid.
Dus...
Dazzled Kid, The Morning Benders, De Staat, Go Back To The Zoo, Krach, Perquisite, Jamie Lidell, Villagers, Alamo Race Track, Fiction Plane, C-Mon & Kypski, Ben l'Oncle Soul, I Am Oak, Blaudzun, Lucky Fonz, Goslink, Beans & Fatback, The Last Republic, Balthazar, Customs, Moss en vast nog wel wat anderen ik nu vergeet en die er nog zullen komen:
Bedankt. Voor alles. Voor wat dan ook.
Hoe is dat besef gekomen? Door simpelweg daadwerkelijk in contact te komen met artiesten. Sinds een jaar of twee ben ik een fanatiek concertbezoeker, en heb al aardig wat bands op het podium zien staan. Ik weet nog wel dat ik bij mijn eerste echte concert, ergens in september 2007, ten eerste niet eens een toegift verwachtte. Ik stond al bijna buiten, en na die toegift was het eigenlijk ook één rechte lijn naar buiten. Nu weet ik wel beter. Na een optreden blijf ik als meneer de klok het toelaat nog even hangen, omdat vele muzikanten dus de tijd blijken te nemen voor hun fans. Soms staan ze er bijna onmiddellijk, soms komen ze er pas als de fans naar ze vragen: bij de merchandise stand, om handtekeningen uit te delen en een babbeltje te maken. Er komen tijdens het typen alweer genoeg leuke herinneringen naar boven.
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen met al die herinneringen. Laat ik er willekeurig één kiezen. Dan schiet me het optreden van The Morning Benders als eerste te binnen. Ik had de cd al wel een paar keer opgezet, maar nog niet echt aan een grondige luisterbeurt onderworpen. Het concert en zeker ook de ontmoeting erna hebben mij echter een grote fan gemaakt. Ze stonden al vrij snel in de foyer, en met een vers gekochte cd op zak (met de bassist achter de toonbank, geen fancy merchandise-personeel) begon de 'jacht' op handtekeningen. De eerste, van de verkoper, was dus zo binnen. Op naar de drummer. Nog voordat ik iets kan zeggen vraagt hij al meteen hoe het gaat en hoe ik het vond. Interesse in je fans: +1. Na een kort gesprek over het optreden en de cd wijst hij me waar ik de gitarist kan vinden. Deze is iets minder lang van stof, maar handtekening drie is binnen. Nog eentje. De zanger blijkt nog in de kleedkamer te zitten en de andere drie bandleden, die zich inmiddels hebben verzameld bij de verkoopstand,vertellen me dat hij 'waarschijnlijk nog wel komt.' De laatste trein richting huis zou pas over een kleine drie kwartier vertrekken, dus ik kon nog wel even wachten. Terwijl ik wacht, krijg ik te horen dat de zanger zo lang in de kleedkamer blijft omdat hij aan het chatten (of bellen, dat weet ik zo niet meer) was met zijn vriendin, en het liep even niet zo goed tussen die twee. Begrijpelijk dat je dan niet zomaar het contact afbreekt. Toen de tijd enigszins begon te dringen en de rest van de band ook het vermoeden kreeg dat hij niet meer zou komen, kwam de gitarist naar me toe. 'Geef me je cd maar even, ik loop wel even naar boven.' Moeite doen voor je fans: +1. Hij komt terug, ik bedank de drie heren hartelijk en we nemen afscheid. Richting het station liep ik achter het voorprogramma van die avond (het Nederlandse I Am Oak), en zij blijken dezelfde trein te moeten hebben. Ook erg toffe gasten. Het concert an sich was niet heel bijzonder, hoewel toch steengoed, de avond als geheel was dat toch wel.
Het zijn maar hele kleine, simpele dingen, maar dat maakt ze voor mij niet minder leuk. Ik kan er wel van genieten. Het is niet alleen het oog in oog staan met die mensen. In tijden van alle sociale media moet je je daar als artiest haast wel in mengen om mee te doen. Vaak wordt een 'officiële' account dan gebruikt om alleen maar tourdata en nieuwsberichten door te geven, maar er zijn ook genoeg voorbeelden te vinden waar echt contact wordt gemaakt met online bewonderaars. Dat kan ik uit eigen ervaring bevestigen. Meerdere malen heb ik via Twitter antwoord gekregen op een vraag, of is een reactie van mij op een optreden 'geretweet'. Het zijn maar berichtjes van maximaal 140 tekens, of zelfs maar een enkele druk op een knop, maar toch, het feit dat zij de berichtjes lezen, doet me toch wel iets. Een combinatie van de twee manieren van contact is natuurlijk ook goed mogelijk. Als Voicst-fan keek ik al tijden uit naar het soloproject van zanger Tjeerd Bomhof, alias Dazzled Kid. Zowel voor en na het uitkomen van zijn album was er heel af en toe kort contact. Een simpele 'Tot dan!' als reactie op mijn aankondiging dat ik bij een show aanwezig zou zijn, was al een bewijs dat het niet langs hem heen ging. Terugkijkend heb ik hem volgens mij ook wel aardig volgespamd (sorry, Tjeerd), maar dat heeft hij me wel vergeven denk ik. Welnu, de dag van het optreden. Toffe show, en de dame bij de merch vertelt me dat Tjeerd nog wel zal komen. En zo geschiedde. Hij herkent me niet, dat is ook onmogelijk want hij heeft me nog nooit gezien, maar als ik antwoord op de vraag voor wie hij het album mag signeren, weet hij wie ik ben. Hij stelt zich nog even formeel voor, en naast de setlist die ik van het podium heb, kom ik ook nog in het bezit van zijn plectrum van die avond, voorzien van een klein krabbeltje. Als ik hem vertel dat ik het jammer vind dat de drummer (Bram Hakkens) er niet is, worden er wat telefoontjes gepleegd en niet veel later staat Bram voor me met een drumstokje als cadeau. Terwijl iedereen langzaam naar huis gaat, blijf ik nog lekker even hangen met twee van mijn favoriete muzikanten uit het Nederlandse wereldje. Ik heb een topavond.
Nogmaals, het zijn zulke kleine dingen in een mensenleven. Misschien komt het ook wel door de tijd waarin we leven, waar niemand tijd heeft en angst diepgeworteld in de maatschappij zit, dat ik opkijk van zoiets simpels als eenvoudig contact met een medemens. Misschien ben ik wel de enige die er zo over denkt. Maakt me helemaal niks uit. Ik vind het leuk, ik geniet ervan en het kan voor mij van een rotdag een topdag maken. Het is ergens ook wel raar hoor. Dat weet ik. Het zijn gewoon mensen. Misschien ligt het ook aan mijn ietwat pessimistische inslag. Kleine dingen als deze geven mij weer een beetje hoop in de mensheid.
Dus...
Dazzled Kid, The Morning Benders, De Staat, Go Back To The Zoo, Krach, Perquisite, Jamie Lidell, Villagers, Alamo Race Track, Fiction Plane, C-Mon & Kypski, Ben l'Oncle Soul, I Am Oak, Blaudzun, Lucky Fonz, Goslink, Beans & Fatback, The Last Republic, Balthazar, Customs, Moss en vast nog wel wat anderen ik nu vergeet en die er nog zullen komen:
Bedankt. Voor alles. Voor wat dan ook.
zaterdag 9 april 2011
Sorry.
Het blijft een moeizame relatie, die tussen zelfdiscipline en mijzelf. Soms denk ik dat ze van me houdt, maar de afgelopen weken hebben we nauwelijks tijd met elkaar doorgebracht. Vandaar dat er hier geen nieuwe berichten zijn verschenen. Mijn excuses hiervoor. Ik hoop deze periode zo snel mogelijk af te kunnen sluiten, zodat ik al mijn trouwe volgers kan verblijden met ellenlange verhalen over nutteloze onderwerpen en meer van dat. Ook merk ik dat de motivatie om 'verplicht' stukken te schrijven erg moeilijk komt, dus ik ga het systeem aanpassen. Voor zover dat nu tot nu toe nog niet het geval was, ga ik nu gewoon verder met mijn uitdaging wanneer ik daar zin in heb. No pressure, lekker doen waar ik zin in heb. En als ik dan een keer een tussentijdse blog wil schrijven over iets dat me bezighoudt, dan doe ik dat lekker. Of jullie het nou leuk vinden of niet.
Lekker puh.
Lekker puh.
zondag 20 maart 2011
30 Day Song Challenge - Dag 1
Gegroet.
Mijn excuses dat het verschijnen van deze blog een week vertraging heeft opgelopen. Enkele personele probleempjes en volgeplande dagen in combinatie met mijn warhoofd van de afgelopen tijd zijn hier schuldig aan. Zowel mijn hoofd als mijn agenda is voor het grootste deel weer leeg. Dan is nu dus echt het moment aangebroken dat ik ga proberen om 30 verhalen te schrijven. Waarschuwing: het woord zelfdiscipline is mij totaal vreemd. Zo vertel ik mezelf al een jaar of 4 dat ik aan mijn conditie ga werken. Al wil ik het daar niet al te veel mee vergelijken. Hardlopen dan wel fietsen vergt lichamelijke inspanning, een blog schrijven zie ik niet in diezelfde categorie. Bovendien mag ik hier over muziek schrijven, en laat dat nou net zo ongeveer het belangrijkste in mijn dagelijks leven zijn. Welnu, laat ik maar eens écht beginnen. Dag één van de 30 Day Song Challenge: 'Your favorite song'. Help.
Mijn favoriete liedje. Het is goed mogelijk dat dit meteen het moeilijkste onderwerp is. Hoe moet ik in vredesnaam kiezen uit al die meesterwerken die er door de jaren heen zijn gemaakt? Ik denk dan ook niet dat er hier een specifiek nummer uit gaat komen. Ik ga dat schip gewoon laten stranden, en dan zien we wel waar. Het punt dat voor deze opdracht nogal van belang is, is wat de criteria zijn om een lied 'je favoriet' te noemen. Is het het lied waar je het meest naar luistert? Of waar je het beste gevoel bij krijgt? Het nummer waar je jezelf het meest in herkent? Ik weet het niet. Volgens de site Last.fm (waar alle muziek die ik via mijn pc luister nauwkeurig wordt bijgehouden), staan er op het moment van schrijven twee nummers met exact hetzelfde aantal plays bovenaan de lijst 'meest geluisterd'. 'Insomnia' van Pete Philly & Perquisite en 'The Fantastic Journey Of The Underground Man' van Nimweegs trots De Staat. Beide geweldige nummers, zeker voor Nederlandse maatstaven, maar toch niet titels die meteen in me opkomen als ik mijn favoriet moet noemen. Daarbij moet echter gezegd worden dat als er wel meteen een titel bij mij zou zijn opgekomen, ik deze blog niet op deze manier was begonnen. Nee, ik zeg het gewoon duidelijk: ik heb geen favoriet liedje.
There, I've said it. Deal with it. Sowieso was ik niet van plan om mijn luistergeschiedenis op mijn computer mijn favoriet te laten bepalen. Ik heb namelijk ook nog cd's die regelmatig gedraaid worden en een mp3-speler die mij zo nu en dan onderweg naar hier en daar laat genieten van wat muziekjes. Dat is dus onvolledige informatie. Maar al was die informatie compleet, ben ik er niet van overtuigd dat het nummer waar je het meest naar luistert, je favoriet is. Goede muziek is niet alleen van vroeger, de muziek die tegenwoordig wordt gemaakt kent nog steeds genoeg kandidaten om iemands favoriet te zijn/worden. Bovendien, mensen veranderen. Naarmate je ouder wordt, krijg je andere interesses en ontwikkel je een andere smaak. Je 'favoriete nummer' zal dus regelmatig worden vervangen. Dat merk ik bij mezelf ook heel erg. Tussen de nummers die ik vroeger ooit geweldig heb gevonden, zitten er genoeg waarvan ik me nu afvraag waarom. Ik dwaal een beetje af. Het gaat niet om de nummers die ik vroeger tof vond. Ik ben op zoek naar mijn favoriete nummer. Daar plakken we dus gewoon achter: 'van dit moment'.
Kandidaten genoeg. Iedereen die met mij wel eens een wat langer gesprek over muziek heeft gehad, weet dat ik over de 'gemiddelde' hedendaagse artiest weinig positiefs te melden heb. Dan heb ik het dus over de Justin Biebers, Lady Gaga's en Miley Cyrussen van deze wereld. Dat beschouw ik niet eens als muziek, dat is pure commercie. Gelukkig bestaat er ook nog echt muzikaal talent. Sinds een jaar of twee heb ik me echt in de muziekwereld gestort, en tot mijn grote verblijding verschijnt er nog regelmatig een leuk bandje of toffe artiest. En dan zijn er ook nog de oude rotten in het vak die met een nieuw album komen, iets wat ook voor nieuw muzikaal plezier kan zorgen. Meer dan eens ben ik ook een laatkomer geweest op het feestje rond een al langer bestaande band. Naast de a-muzikale bagger die er tegenwoordig uitgebracht wordt, is er voor een pure muziekliefhebber als ikzelf dus nog voldoende te genieten. Terug naar mijn favorieten.
Even terug naar Last.fm. Daar kan ik ook mijn meest beluisterde tracks van een bepaalde periode bekijken. Laten we de afgelopen 12 maanden nemen. Dan staat bovenaan Tired Pony met 'Dead American Writers'. Een kort nummer, met een simpele structuur, maar het heeft wel iets. Daaronder het Belgische Balthazar met 'Fifteen Floors'. Van de nu vier genoemde nummers is dit toch wel mijn eerste keus. Heerlijk. Toch wil ik ze alle vier niet als favoriet beschouwen, niet op dit moment. Bij de drie overgebleven periodes op Last.fm staat telkens dezelfde artiest bovenaan: Dazzled Kid. Het soloproject van Tjeerd Bomhof, zanger van Voicst. Zijn Fire Needs Air is momenteel zeker een van mijn favoriete albums, maar ik heb niet het gevoel dat tussen die 13 tracks mijn keuze zit. Andere albums waar ik op dit moment erg van kan genieten zijn Machinery van De Staat, 21 van Adele, het titelloze langverwachte album van Selah Sue en de nieuwe Elbow, Build A Rocket Boys! Op zoek naar een favoriet nummer stuurt mijn gevoel me als eerste weg van Machinery. Nog drie albums over. Ik denk wel dat mijn keuze op een van deze albums moet staan. Ik ga het even per album bekijken. Te beginnen met Adele. 21 is een fantastisch album. Met elke luisterbeurt lijkt het weer beter te worden en sommige nummers geven me keer op keer weer kippenvel. Het punt is alleen dat er niet echt één nummer bovenuit springt. Het album als geheel is gewoon geweldig. Hier ga ik mijn favoriet dus niet vinden. Selah Sue dan. Het heeft lang geduurd voor het album dan eindelijk kwam, dus de verwachtingen waren hoog. Die werden echter moeiteloos ingelost. Ook hier weer genoeg geweldige nummers (en een enkel minder gelukt exemplaar in mijn ogen, en laat dat nu net het enige duet op het album zijn), maar geen respons van mijn gevoel op mijn zoektocht. Evenals de twee eerdergenoemde albums is Build A Rocket Boys! van Elbow een verzameling meesterwerkjes. Het verschil is dat ik hier bij enkele tracks wel een ander gevoel krijg. Bij 'Dear Friends' bijvoorbeeld. Ik kan het niet uitleggen. Toen ik mijn zoekgebied beperkte tot deze drie albums, wist ik eigenlijk al waar ik op uit ging komen. 'Lippy Kids'. Vanaf de eerste keer dat ik het op de radio voorbij hoorde komen, was ik verkocht. We hebben dus een winnaar.
Tijdens het schrijven van deze blog is het dan toch gelukt, denk ik. Mijn favoriete liedje gevonden, van dit moment althans. Nee, ik denk niet dat er een definitie achter een 'favoriet nummer' zit. Het is een gevoel. Niet uit te leggen. Mij lukt het niet in ieder geval. Ik ben er ook nooit echt mee bezig. Ik werk niet met favorieten. Ja, behalve nu dan, wijsneus. Dat beperkt je visie in mijn ogen. Tenzij je echt maar van één genre houdt, dat is een ander verhaal. Maar voor mensen zoals ik, met een erg brede smaak en dus ook liefhebbers van meerdere genres, is het volgens mij onmogelijk om één liedje te kiezen. Een favoriet per genre dan? Zou kunnen, maar hoe doen we dat met genre-overschrijdende artiesten? Dan moeten we eerst alle artiesten gaan opdelen en in hokjes stoppen. Nee, doe maar niet. Laten we gewoon genieten. Muziek is geen wedstrijd.
Mijn excuses dat het verschijnen van deze blog een week vertraging heeft opgelopen. Enkele personele probleempjes en volgeplande dagen in combinatie met mijn warhoofd van de afgelopen tijd zijn hier schuldig aan. Zowel mijn hoofd als mijn agenda is voor het grootste deel weer leeg. Dan is nu dus echt het moment aangebroken dat ik ga proberen om 30 verhalen te schrijven. Waarschuwing: het woord zelfdiscipline is mij totaal vreemd. Zo vertel ik mezelf al een jaar of 4 dat ik aan mijn conditie ga werken. Al wil ik het daar niet al te veel mee vergelijken. Hardlopen dan wel fietsen vergt lichamelijke inspanning, een blog schrijven zie ik niet in diezelfde categorie. Bovendien mag ik hier over muziek schrijven, en laat dat nou net zo ongeveer het belangrijkste in mijn dagelijks leven zijn. Welnu, laat ik maar eens écht beginnen. Dag één van de 30 Day Song Challenge: 'Your favorite song'. Help.
Mijn favoriete liedje. Het is goed mogelijk dat dit meteen het moeilijkste onderwerp is. Hoe moet ik in vredesnaam kiezen uit al die meesterwerken die er door de jaren heen zijn gemaakt? Ik denk dan ook niet dat er hier een specifiek nummer uit gaat komen. Ik ga dat schip gewoon laten stranden, en dan zien we wel waar. Het punt dat voor deze opdracht nogal van belang is, is wat de criteria zijn om een lied 'je favoriet' te noemen. Is het het lied waar je het meest naar luistert? Of waar je het beste gevoel bij krijgt? Het nummer waar je jezelf het meest in herkent? Ik weet het niet. Volgens de site Last.fm (waar alle muziek die ik via mijn pc luister nauwkeurig wordt bijgehouden), staan er op het moment van schrijven twee nummers met exact hetzelfde aantal plays bovenaan de lijst 'meest geluisterd'. 'Insomnia' van Pete Philly & Perquisite en 'The Fantastic Journey Of The Underground Man' van Nimweegs trots De Staat. Beide geweldige nummers, zeker voor Nederlandse maatstaven, maar toch niet titels die meteen in me opkomen als ik mijn favoriet moet noemen. Daarbij moet echter gezegd worden dat als er wel meteen een titel bij mij zou zijn opgekomen, ik deze blog niet op deze manier was begonnen. Nee, ik zeg het gewoon duidelijk: ik heb geen favoriet liedje.
There, I've said it. Deal with it. Sowieso was ik niet van plan om mijn luistergeschiedenis op mijn computer mijn favoriet te laten bepalen. Ik heb namelijk ook nog cd's die regelmatig gedraaid worden en een mp3-speler die mij zo nu en dan onderweg naar hier en daar laat genieten van wat muziekjes. Dat is dus onvolledige informatie. Maar al was die informatie compleet, ben ik er niet van overtuigd dat het nummer waar je het meest naar luistert, je favoriet is. Goede muziek is niet alleen van vroeger, de muziek die tegenwoordig wordt gemaakt kent nog steeds genoeg kandidaten om iemands favoriet te zijn/worden. Bovendien, mensen veranderen. Naarmate je ouder wordt, krijg je andere interesses en ontwikkel je een andere smaak. Je 'favoriete nummer' zal dus regelmatig worden vervangen. Dat merk ik bij mezelf ook heel erg. Tussen de nummers die ik vroeger ooit geweldig heb gevonden, zitten er genoeg waarvan ik me nu afvraag waarom. Ik dwaal een beetje af. Het gaat niet om de nummers die ik vroeger tof vond. Ik ben op zoek naar mijn favoriete nummer. Daar plakken we dus gewoon achter: 'van dit moment'.
Kandidaten genoeg. Iedereen die met mij wel eens een wat langer gesprek over muziek heeft gehad, weet dat ik over de 'gemiddelde' hedendaagse artiest weinig positiefs te melden heb. Dan heb ik het dus over de Justin Biebers, Lady Gaga's en Miley Cyrussen van deze wereld. Dat beschouw ik niet eens als muziek, dat is pure commercie. Gelukkig bestaat er ook nog echt muzikaal talent. Sinds een jaar of twee heb ik me echt in de muziekwereld gestort, en tot mijn grote verblijding verschijnt er nog regelmatig een leuk bandje of toffe artiest. En dan zijn er ook nog de oude rotten in het vak die met een nieuw album komen, iets wat ook voor nieuw muzikaal plezier kan zorgen. Meer dan eens ben ik ook een laatkomer geweest op het feestje rond een al langer bestaande band. Naast de a-muzikale bagger die er tegenwoordig uitgebracht wordt, is er voor een pure muziekliefhebber als ikzelf dus nog voldoende te genieten. Terug naar mijn favorieten.
Even terug naar Last.fm. Daar kan ik ook mijn meest beluisterde tracks van een bepaalde periode bekijken. Laten we de afgelopen 12 maanden nemen. Dan staat bovenaan Tired Pony met 'Dead American Writers'. Een kort nummer, met een simpele structuur, maar het heeft wel iets. Daaronder het Belgische Balthazar met 'Fifteen Floors'. Van de nu vier genoemde nummers is dit toch wel mijn eerste keus. Heerlijk. Toch wil ik ze alle vier niet als favoriet beschouwen, niet op dit moment. Bij de drie overgebleven periodes op Last.fm staat telkens dezelfde artiest bovenaan: Dazzled Kid. Het soloproject van Tjeerd Bomhof, zanger van Voicst. Zijn Fire Needs Air is momenteel zeker een van mijn favoriete albums, maar ik heb niet het gevoel dat tussen die 13 tracks mijn keuze zit. Andere albums waar ik op dit moment erg van kan genieten zijn Machinery van De Staat, 21 van Adele, het titelloze langverwachte album van Selah Sue en de nieuwe Elbow, Build A Rocket Boys! Op zoek naar een favoriet nummer stuurt mijn gevoel me als eerste weg van Machinery. Nog drie albums over. Ik denk wel dat mijn keuze op een van deze albums moet staan. Ik ga het even per album bekijken. Te beginnen met Adele. 21 is een fantastisch album. Met elke luisterbeurt lijkt het weer beter te worden en sommige nummers geven me keer op keer weer kippenvel. Het punt is alleen dat er niet echt één nummer bovenuit springt. Het album als geheel is gewoon geweldig. Hier ga ik mijn favoriet dus niet vinden. Selah Sue dan. Het heeft lang geduurd voor het album dan eindelijk kwam, dus de verwachtingen waren hoog. Die werden echter moeiteloos ingelost. Ook hier weer genoeg geweldige nummers (en een enkel minder gelukt exemplaar in mijn ogen, en laat dat nu net het enige duet op het album zijn), maar geen respons van mijn gevoel op mijn zoektocht. Evenals de twee eerdergenoemde albums is Build A Rocket Boys! van Elbow een verzameling meesterwerkjes. Het verschil is dat ik hier bij enkele tracks wel een ander gevoel krijg. Bij 'Dear Friends' bijvoorbeeld. Ik kan het niet uitleggen. Toen ik mijn zoekgebied beperkte tot deze drie albums, wist ik eigenlijk al waar ik op uit ging komen. 'Lippy Kids'. Vanaf de eerste keer dat ik het op de radio voorbij hoorde komen, was ik verkocht. We hebben dus een winnaar.
Tijdens het schrijven van deze blog is het dan toch gelukt, denk ik. Mijn favoriete liedje gevonden, van dit moment althans. Nee, ik denk niet dat er een definitie achter een 'favoriet nummer' zit. Het is een gevoel. Niet uit te leggen. Mij lukt het niet in ieder geval. Ik ben er ook nooit echt mee bezig. Ik werk niet met favorieten. Ja, behalve nu dan, wijsneus. Dat beperkt je visie in mijn ogen. Tenzij je echt maar van één genre houdt, dat is een ander verhaal. Maar voor mensen zoals ik, met een erg brede smaak en dus ook liefhebbers van meerdere genres, is het volgens mij onmogelijk om één liedje te kiezen. Een favoriet per genre dan? Zou kunnen, maar hoe doen we dat met genre-overschrijdende artiesten? Dan moeten we eerst alle artiesten gaan opdelen en in hokjes stoppen. Nee, doe maar niet. Laten we gewoon genieten. Muziek is geen wedstrijd.
zondag 13 maart 2011
30 Day Song Challenge - Introductie
De tijd is bijna aangebroken. De 30 Day Song Challenge gaat beginnen. Morgen. (Ter informatie, mijn dagen lopen van 6.00 tot 6.00 ongeveer. Zoiets. Dus als ik het tussen 0.00 en 6.00 over 'morgen' heb, snappen jullie hopelijk welke dag ik bedoel.)
Voor nu dan nog even een introductie. Meer een inleiding eigenlijk. Of nee, eigenlijk alleen een inhoudsopgave. Want daar gaat het mij vooral om nu. Dan weten jullie wat er te verwachten valt en heb ik het ook snel bij de hand. Wel zo handig als ik weet waar ik over moet schrijven. Dus, komt 'ie:
Day 01 - Your favorite song
Day 02 - Your least favorite song
Day 03 - A song that makes you happy
Day 04 - A song that makes you sad
Day 05 - A song that reminds you of someone
Day 06 - A song that reminds you of somewhere
Day 07 - A song that reminds you of a certain event
Day 08 - A song that you know all the words to
Day 09 - A song that you can dance to
Day 10 - A song that makes you fall asleep
Day 11 - A song from your favorite band
Day 12 - A song from a band you hate
Day 13 - A song that is a guilty pleasure
Day 14 - A song that no one would expect you to love
Day 15 - A song that describes you
Day 16 - A song that you used to love but now hate
Day 17 - A song that you hear often on the radio
Day 18 - A song that you wish you heard on the radio
Day 19 - A song from your favorite album
Day 20 - A song that you listen to when you’re angry
Day 21 - A song that you listen to when you’re happy
Day 22 - A song that you listen to when you’re sad
Day 23 - A song that you want to play at your wedding
Day 24 - A song that you want to play at your funeral
Day 25 - A song that makes you laugh
Day 26 - A song that you can play on an instrument
Day 27 - A song that you wish you could play
Day 28 - A song that makes you feel guilty
Day 29 - A song from your childhood
Day 30 - Your favorite song at this time last year
Day 02 - Your least favorite song
Day 03 - A song that makes you happy
Day 04 - A song that makes you sad
Day 05 - A song that reminds you of someone
Day 06 - A song that reminds you of somewhere
Day 07 - A song that reminds you of a certain event
Day 08 - A song that you know all the words to
Day 09 - A song that you can dance to
Day 10 - A song that makes you fall asleep
Day 11 - A song from your favorite band
Day 12 - A song from a band you hate
Day 13 - A song that is a guilty pleasure
Day 14 - A song that no one would expect you to love
Day 15 - A song that describes you
Day 16 - A song that you used to love but now hate
Day 17 - A song that you hear often on the radio
Day 18 - A song that you wish you heard on the radio
Day 19 - A song from your favorite album
Day 20 - A song that you listen to when you’re angry
Day 21 - A song that you listen to when you’re happy
Day 22 - A song that you listen to when you’re sad
Day 23 - A song that you want to play at your wedding
Day 24 - A song that you want to play at your funeral
Day 25 - A song that makes you laugh
Day 26 - A song that you can play on an instrument
Day 27 - A song that you wish you could play
Day 28 - A song that makes you feel guilty
Day 29 - A song from your childhood
Day 30 - Your favorite song at this time last year
Wie, wat, waar, wanneer, waarom?
Gegroet, allen. Ja, ook jij. Vooral jij.
Ja. Een blog. Dus. Ik weet ook niet waarom ik er aan begin. Maar goed. Laten we bij het begin beginnen. Hoi. Ik ben Frenkie, 19, woonachtig in de wonderlijke metropool die ze Wijchen noemen. Voor hen die te lui zijn om het op te zoeken: dat ligt op een kilometertje of tien van Nijmegen. Juist.
'Nou Frenkie, vertel eens wat meer over jezelf.' OK. Mijn interesses kort samengevat: muziek. Muziek valt bij mij onder de primaire levensbehoeften. Muziek luisteren, muziek maken. Cd's kopen, concerten bezoeken. Dagen lang aankloten met mijn basgitaar. Heerlijk. Het kost allemaal wat, maar dat heb ik er graag voor over. Enfin, deze eerste blog zal ik niet meteen volgooien met mijn muziekobsessie. Maar wees dus gewaarschuwd, er zullen er nog wel een aantal komen over muziek. Misschien wel alleen maar. Wie weet. De tijd zal het ons leren.
Wat doe ik verder in mijn leven? Nou, ik ga naar school. Ik zit voor de tweede maal in mijn eindexamenjaar van het gymnasium. Vorig jaar, helaas, op een half puntje gezakt. Dat moet dit jaar dus even niet gaan gebeuren. Komt goed. Denk ik. Hoop ik. Tot zover wat mijn schoolcarrière betreft. Daarvoor komen jullie vast niet op mijn blog. Als dat wel zo is, dan is er iets mis met je. Sorry.
Sport. Ja, sport. Ik voetbal. Verdediger. Hoog niveau. Het elfde van SC Woezik. Lekker op de vroege zondagochtend. En weer een punt op de checklist van mijn leven behandeld. Hatsikidee.Mijn toekomst. Dat is vast ook heel boeiend voor bloglezers. Op dat vlak moet ik jullie teleurstellen. Ik kijk niet zo heel ver vooruit. De volgende stap staat al wel vrijwel helemaal vast: met mijn diploma op zak ben ik van plan om Engels te gaan studeren in Nijmegen. En daarna? Geen flauw idee.
En met die laatste drie woorden kom ik weer terug bij de reden waarom ik een blog begin. Geen flauw idee dus. Misschien is het een zoektocht naar een uitlaatklep. Of om de onzin die ik regelmatig uitkraam allemaal te bundelen. Het idee kwam door iets dat ik op één van die vele sociale netwerken, volgens mij was het Facebook, zag. De '30 Day Song Challenge'. Dertig dagen lang, elke dag een liedje met een verhaal erbij. Favorieten, kutplaten, liedjes met herinneringen. Dertig stuks. Het zal niet altijd even makkelijk worden om een specifiek nummer te vinden, maar ik ga mijn best doen. Dat is wat jullie dus in ieder geval hier kunnen verwachten. Althans, als ik het vol kan houden. Ik ga mijn best doen. Misschien dat het niet in dertig opeenvolgende dagen gebeurt, maar ik wil het wel afmaken. En hier en daar komt er, als ik daar behoefte aan heb, een ander blogje tussendoor. We zullen zien.
Nou, dat was 'm dan. Mijn eerste blog. Voel je vrij om reacties achter te laten, feedback is altijd welkom.
Peace out.
P.S. Voor de stalkers onder jullie:
http://twitter.com/Frenkzilla
http://www.facebook.com/frenkie.zwagemakers
http://www.last.fm/user/Fr3nki3
http://frenkowski.hyves.nl/
Leef je uit.
Abonneren op:
Posts (Atom)